Nígeríusvindl á norðurlöndum?

Ég smellti á eina af þessum auglýsingum sem sjást hægra megin á Trýnu (Facebook). Þar byrtist síða þar sem ýmislegt er boðið upp, en til þess að taka þátt, þurfti að skrá sig og þar sem þetta er norsk síða, netthandelen.no með höfuðstöðvar í Kristiansand. Það þurfti auðvitað að samþykkja skilmála, svosem að ef eitthvað yrði keypt og svo ekki borgað, þá (fyrir utan að vera ekki sent, sem er auðvitað eðlilegt) yrði hinn óábyrgi "kaupandi" látinn borga sekt. Eðlilega færi ég ekki að panta eitthvað, (á uppboði) ef ég ætlaði ekki að kaupa það og borga, ekki síst ef hægt væri að fá það á broti af raunvirði. því tók ég áhættuna að þessu sinni, ekki síst því mér tókst að kaupa hníf, nánar tiltekið samískan fjallahníf á eina krónu (norskar). Hann var auglýstur þannig: "lagerstjórinn gerði mistök, sitjum uppi með alltof miklar birgðir af þessum hníf, sem við þurfum að losna við" Svo kemur reikningurinn til mín í E-pósti, þá er búið að bæta á hann "afgreiðslugjaldi" og sendingarkostnaði, ég bjóst alveg við sendingarkostnaðinum en fanst hann undarlega hár. Semsagt, afgreiðslugjald: kr,80 og sendingarkostnaður ásamt einhverju fleiru kr, 86. Rukkunin fyrir einnar krónu hnífinn hljóðaði þá upp á norskar 167 krónur. Mér fannst ég þarna hafa gert mistök en það varð ekki aftur snúið, afritaði reikningsnúmerið sem gefið var upp og fór í heimabankann EN, þá kom nýtt vandamál, reikningsnúmer þetta fannst hvergi og sama hvað ég reyndi, skrifa það með takkaborði, eða afrita og líma, setja núll fyrir framan eða bil á réttum stöðum. Allt kom fyrir ekki, ég vildi ekki senda fyrirtæki þessu reikningsnúmerið mitt, með leyfi til að draga þetta af reikningnum mínum en það var möguleiki sem hægt var líka að nota. Ég gafst semsagt bara upp á þessu. 3 vikum seinna fæ ég svo 150 króna rukkun frá þessu fyrirtæki, sekt fyrir að hafa pantað án þess að borga. Ég fór í heimabankann til að prófa að borga þetta og viti menn, þá gekk það í gegn samstundis, án nokkurra vandræða. Ætli þetta "fyrirtæki" sé að græða mikið á svona brellum? Ég skoðaði vöruúrvalið, sem boðið er upp þarna og get ekki betur séð en að þetta sé allt saman lággæða eftirlíkingar og falsanir. Það var kannski bara ágætt að ég fékk ekki þennan hníf, sem hefur að öllum líkindum verið ónothæft kínarusl. Sá nokkrum sinnum sama orðalagið á auglýsingu þarna: "Lagerstjórinn gerði mistök, sitjum uppi með alltof miklar birgðir af varmadælum sem við verðum að losna við fyrir lítið (af einhverju merki sem enginn kannast við) og daginn eftir: allt of miklar birgðir af fjarstírðum þyrlum, næsta dag, tölvustýrðum ryksugum og svo frv. Ég get huggað mig við að ég sparaði 17 krónur, borgaði bara 150 krónur fyrir að losna út úr þessu í staðinn fyrir að borga 167 krónur fyrir þennan fjandans hníf. Þannig hníf og aðra hluti kaupi ég ekki framar nema að sjá þá fyrst, það er öruggara.

"Módel"

Kona sem vinnur með mér, sagði mér að hún ætti íslenskar vinkonur og þær ættu það sameiginlegt að vera óvenju smávaxnar (Já, hún sagði vinkonur í fleirtölu svo ég á eftir að spyrja hana hvort þær eru tvær eða fleiri). En vegna þess að allar þessar íslensku vinkonur hennar eru svona pínulitlar, þá spurði hún mig, í gríni, hvort allar íslenskar konur væru litlar. Ég bar á móti því, taldi þetta bara tilviljun, auðvitað var hún ekki ósammála því. Síðan datt mér í hug að ástæðan fyrir að þessar íslensku vinkonur hennar væru svona agnarsmáar væri að þær væru módel og þess vegna ekki í fullri stærð ;)

Skynsemin ræður

Það er ánægjulegt að hægt sé að skrifa undir nýja kjarasamninga án óláta og verkfalla sem eru okkar samfélagi alltof dýr. Þetta er raunar fagnaðarefni. Ég hef séð fólk fordæma verkalýðsforystuna fyrir að sýna ekki meiri frekju en Gylfi Arnbjörnsson þorir að axla ábyrgð þó að það geti kostað hann óvægna gagnrýni. Málið er að það er kreppa og á krepputíma getur enginn leyft sér að heimta miklar kjarabætur, í kreppu verða allir að sameinast um að bera byrðarnar. Einhverjir, sem munu gagnrýna þessi skrif mín, segja að þessir kjarasamningar séu allt of lélegir fyrir vinnandi stéttir, en við höfum verið að missa mikið af atvinnulífinu til fjarlægra landa vegna þess að þar er vinnuaflið bæði ódýrara og betra, við verðum bara að sætta okkur við það að sá sem býður lélega vöru getur ekki heimtað margfallt hærra verð en sá sem býður góða vöru! Vinnuframlag er bara söluvara og verð og gæði fara saman. Flestir íslendingar hafa vanið sig á allt of dýran lífstíl og verða bara að taka því. Flestir vesturlandabúar gætu öfundað íslendinga að búa svona nálægt vinnustaðnum. Í flestum löndum, eða nánast allstaðar utan Íslands er það bæði dýrt og tímafrekt að fara til og frá vinnu en á Íslandi, þar sem vegalengdir eru engar, þá gæti fólk farið gangandi og ókeypis í vinnuna og það er forskot í verðsamkleppni og ætti að vera íslendingum mjög í hag, sem eru og mikil forréttindi en því miður, ég hef búið á Húsavík, Akureyri, Ísafirði, Blönduósi, Reyðarfirði, Breiðdalsvík....... og á þessum stöðum þekkist það varla að fólk fari fótgangandi á milli húsa þó vegalengdir séu engar. Þessi bílaakstur kostar mörg hundruð þúsund á ári og sama fólkið vælir svo yfir að ná ekki endum saman. Er hægt að ná lengra í leti, aumingjaskap og heimsku (ef enhverjum blöskrar þessi stóryrði, þá endilega nefnið verri dæmi!). Fólk sem lifir svona og virðist ekki vita hvað hagsýni og nýtni er, verður bara að sætta sig við það að verða undir í samkeppni við skynsamara fólk og að launin þeirra standi þá ekki undir kostnaði, að launin þeirra standa ekki undir allt of dýrum lífsstíl og vinnuframlagið þeirra er ekki samkeppnisfært við vinnuframlag í löndum þar sem fólk er ekki haldið hræðslu við að hreyfa sig (sem er landlægt á Íslandi) og ekki er litið á bílinn sem líkamshluta. Verð á vinnu er bara eins og verð á vöru, ef það er of hátt, minnkar áhugi kaupenda. Þess vegna verður verðið/launin að vera málamiðlun milli seljanda og kaupanda og það er það sem er vandamálið við þá sem sjá ekki samhengið milli kostnaðar- innkomu- aðlögunar að aðstæðum og það er vandamálið með íslendinga núna.

Hefði sett allt upp í loft

Svona verksmiðju var í athugun að byggja á Húsavík.

Þegar umræður um álver við Húsavík komust á skrið, í byrjun þessarar aldar, var í athugun að hafa súrálsvinnslu á staðnum. Það var áætlað að flytja til landsins 3 milljónir tonna af báxíti á ári og fá úr því 1,5 milljón tonn af súráli, helmingurinn 1,5 milljón tonn er svo eitraður úrgangur. En hvað átti að gera við úrganginn? Of dýrt að flytja hann yfir hafið aftur, jú úrgangurinn átti að safnast saman á svæði sunnan við bæinn og gera garð í kringum hann, sem síðan átti að hækka um 15 sentimetra á ári. En á flestum stöðum í heiminum, þar sem súrál er unnið, fer vinnslan fram á sama stað og báxítið er grafið upp og úrgangurinn fer svo aftur í gryfjuna. Yfirborðið á slíkum stað verður svo algjörlega lífvana eyðimörk en það er fáránlegt að dreyfa svoleiðis eyðimörk til Íslands, ekki síst vegna þess að það er dýrara og aðeins réttlætt með tilfinningarökum.
Þetta er aðeins til upprifjunar fyrir alla þá sem hafa ekki gott mynni.

Eiturefni ógna Dóná

Meðvirkni og minnipokafólk

Í þessari sögu get ég, eðli málsins samkvæmt, ekki nefnt nein nöfn á mönnum né stöðum.

Á mínum unglingsárum var ég í byggingavinnu og var verið að steypa. Þar voru steypubílar akandi steypunni frá steypustöð og að byggingunni allan daginn. Einn steypubílstjórinn var mikill gleðimaður. Hann var mælskur mjög og tókst að ná góðu sambandi við einn tæplega tvítugann mann sem var rétt að byrja í sambúð. Hann náði tali af honum þar sem hann kom með steypuna og spjölluðu þeir mikið saman meðan verið var að tæma bílinn og vann traust drengsins enda var þessi bílstjóri mjög vingjarnlegur og hlýlegur í viðmóti. Hann fór að spyrja drenginn um það hvernig fyrstu kynnum hans og stúlkunnar bar að og fékk hann til að trúa sér fyrir atburðarásinni og sínum tilfinningum. Þegar hann kom í steypustöðina, þá gaf hann vinnufélögum sínum þar skýrslu af samtalinu og fór svo aftur, með steypuna og spjallaði við drenginn, kom síðan til baka með nýjustu lýsingar. Þannig varð þetta eins konar framhaldssaga þar sem gleðimaðurinn gat lýst þessu á gamansaman hátt og fengið vinnufélaga sína til að hlægja og tókst honum þannig vel upp sem skemmtikraftur á vinnustaðnum. Þar bar hæst fyrsta kynlífsreynslan. Bílstjórinn stærði sig af því að þegar hann kom á staðinn, þurfti hann aðeins að gefa bendingu og kom þá strákurinn og sagði frá. Vinnufélögunum fannst þetta bráðskemmtilegt og dáðust að bílstjóranum fyrir snilli hans í að "spila með strákinn". Ég var sjálfur ekki viðstaddur en heyrði vinnufélagana tala um þetta lengi síðan og þótti þeim þetta fyndið. Ég hugsaði hinsvegar um það hvort enginn hafi haft óbragð með þessu? Hvort mönnum hafi, innst inni, fundist það í lagi að misnota svona trúnað og traust hjá saklausum manni sem alltaf hefur síðan verið þekktur fyrir að vera einstaklega greiðvikinn og velviljaður öllum. (þannig er þessi maður enn í dag að ég best veit). Þarna kom berlega í ljós meðvirknin, því það átti alltaf að hlægja með aðdáunarsvip þegar einhver var frumlegur í tali um fólk og var háðið jafnan auðveldari leið til vinsælda en hrós. Allir vildu jú, tilheira hópnum. 

Sá boðskapur sem ég er að reyna að sýna með þessari sögu er, að sá sem beitir öllum brögðum til að slá sig til riddara í augum félaganna og beitir til þess jafnvel svona lúalegum aðferðum er ekki endilega sigurvegari. Hann er ekki að hækka sig í áliti nema hjá þeim sem eru eins innrættir. Þessi bílstjóri féll reyndar í áliti hjá mér við þetta þó aðrir hafi talað um hann með aðdáun þá fanst mér það hafa verið hann sem var minnipokamaðurinn (lúserinn) í þessu máli, ásamt vinnufélögunum sem stóðu með honum í vitleysunni, og leit ég hann aldrei sömu augum eftir þetta. Þessi saga er því miður ekki einsdæmi í mannlegum samskiptum. Reyndar er þetta algengasta orsök eineltis og samskiptavandamála, það er þörfin fyrir að vera mikils metinn meðal félaganna og stytta sér þá leið með svona óvönduðum aðferðum..

Vísur

Verð að setja hér inn vísur, til að vera ekki alveg óvirkur hérna á blogginu.

 

 Yfir hvílir öskuský,

ekki er hægt að breyta því

en lóan syngur dirrindí

því Davíð fór til Kanarí.

 

Því elska flestir aðeins sig

en ekki mig og hina.

Svo ég verð einn að elska mig

alla lífstíðina?

 

Víst er ekkert vandamál

að vera í kvennaglaumi.

Þær elska mig af allri sál,

einkum þó í laumi.

 

Góðar stundir.

Vísa

Þessi er í tilefni af fólksflótta frá landinu, vegna kreppunnar.

Tíl Noregs vildi flýja neyð,
nóg er þar af ungmeyjum.
Hugurinn bar mig hálfa leið
svo ég hafnaði í Færeyjum.

Bragur um hrakfarir ungs manns.

Þessi söngteksti, við lagið "Þegar stebbi fór á sjóinn", varð til fyrir 14 árum. Sagan sem tekstinn lýsir er sönn.

Þegar Doddi fór í bæinn var hann djarfur ungur sveinn
og hann dreypti vel af öli bæði og víni.
Þegar líða tók á kvöldið var hann ekki lengur einn
og ekki bara hann sem stóð þar eins og teinn.

Og þá fór hann út í nóttina með fljóðið sér við hlið
og í faðmlögum við náttúrunnar eðli.
Og í rekkjuvoðarhlýjunni þau gáfu engin grið
fyrr en girndir þeirra höfðu samið frið.

Og hann vaknaði að stundu til að væta náðarker
því af vökva hafði innbyrt heldur mikið,
inn á baðherbergið lagði sína leið þó væri ber
og hann læsti nokkuð vel á eftir sér.

Gegnum læstar dyrnar virtist ekki vera leiðnin greið
svo úr vöndu þurfti drengurinn að ráða.
Svo um gluggann út í gegnum var hans eina færa leið,
þaðan garpurinn á handklæðinu reið.

Nú í klandri var hann lentur því hann klæðalítill var,
þarna á klakanum hann brölti alveg nakinn.
Að útidyrunum að lokum kaldan drenginn okkar bar
og hann drap á þær í von um hlýlegt svar.

Já þeir vinna margir afreksverk við öldurhúsagný,
þegar æskan leyfir náttúrunni að ráða.
Já í ölsins vímu ýmsir hafa fundið fyrir því,
sem að aðstæðurnar koma mönnum í.

Lágvaxin lögreglukona.

Eitt sinn var krafist lágmarkshæðar á umsækjendum um störf í lögreglunni. 178 cm. Ef maðurinn hefur getað otað kynfærinu að andliti hennar hefur hún þá verið aðeins rúmlega 1 meter á hæð.
Það má ekki mismuna fólki, svo dvergar hljóta því að hafa sama rétt og aðrir til að fá starf í lögreglunni en eitthvað virðist nafnið á manninum vera "óskoskt" , segi ekki meira til að forðast ásakanir um fordóma.

Sektaður fyrir að beita óvenjulegu vopni

Singapúr til fyrirmyndar.

Íslendingar ættu að gera þetta líka. Banna þennan sóðaskap og ef kóladrykkir yrðu einnig bannaðir gæti það bætt líkamlegt ástand þjóðarinnar, ekki veitir af, og minnkað kostnað við rekstur heilbrigðiskerfisins verulega, svo ekki sé talað um gjaldeyrissparnað. Í Singapúr eru ráðamenn sem þora.

Halda banni við tyggjói